‘Op 14 september in Deh Rawood ging de oorlog voor mij met een schot van start. Een kort moment van twijfel maakte snel plaats voor de noodzaak om te handelen. Terwijl de kogels, mortieren en granaten om ons heen insloegen, deden we wat we hadden geleerd. De adrenaline stroomde tot in de puntjes van mijn tenen, nog nooit voelde ik me zo in leven als de dag waarop ik dacht dat ik dood zou gaan.’ Een kort fragment uit een indrukwekkend verslag over het leven van een jonge, Nederlandse soldaat in Uruzgan.
De klantenbeoordelingen worden gecontroleerd (klik hier voor meer uitleg) voor en na de plaatsing. Als een beoordeling ondanks onze controle toch kwetsend is, klik dan op de 'meld misbruik' link bij de beoordeling.
Goed en realistisch boek
Arie W 22-09-2011
Lekker boek om te lezen! Boek verteld goed hoe het er in werkelijkheid gaat in Uruzgan!
Dit boek schets een realistisch beeld hoe het er aan toegaat met onze militairen in Uruzgan. Dit boek geeft aan waarom en welke gevaren onze jongens lopen tijdens verschillende missies. Met gevaar voor eigen leven wordt geprobeerd de inheemse bevolking op een hoger leefniveau te brengen.
Een zeer goed geschreven boek. Het sterkste punt in dit boek vind ik het feit dat nu eens de soldaten zelf aan het woord komen . Dus de oorlog bezien door de mensen in het veld die het uiteindelijk allemaal moeten doen en niet vanuit de visie van generaals en ministers in hun veilige bureaustoel.
dit boek is pakkend van het begin tot het eind. De auteur geeft een goed beeld van de situatie aldaar. Diep respect krijg je voor alle mensen die daar hulp hebben geboden en nog bieden. Het laat een kant zien die je niet in de kranten leest. Compliment voor de auteur!
Een zeer goed verhaal en zeer gedetailleerd geschreven hoe het leven van onze soldaten daar was. De gevaren waar ze aan werden blootgesteld en de typische Hollandse oplossingen maken dit boek tot een emotioneel lezen.