Fotograaf Vincent Nabbe werd op zijn reizen getroffen door momenten van uitbundig en verstild leven. Maar ook momenten van weemoed om de onherroepelijke dood. Zijn vader Louis Nabbe liet zich inspireren door een aantal zelfgekozen foto’s uit die verzamelde momenten en vertaalde die op eigen wijze.
Nabbe, Ogenblikken
- J. Kleisen
- NBD/Biblion
- 26-11-2011
Dit boek is het resultaat van samenwerking tussen vader Vincent (foto's) en zoon Louis Nabbe (teksten in dichtvorm). De vijfendertig foto's zijn meestal paginagroot of groter. Ze tonen wat het poetische oog van Vincent trof in vooral landen van het Oosten, Midden-Oosten en Zuid-Europa: lachende kindergezichten, een landschap onder flarden mist, de wolkenkrabbers van Hongkong van bovenaf gezien, een eenzame boom in een avondlijk berglandschap of groeiend uit een oud dak, de grillige schaduw van een draad op een bezond rood muurvlak. Er is het ritme van een groen, generfd blad, van lange smalle boten op een wijd bergmeer, van muurbogen in een oude kerk, van de steenblokken die de Holocaust in herinnering houden in Berlijn. Er is de lasten torsende man die over een smalle balk loopt, de kleurenrijkdom van een bemoste muur. Er is de dood, gesymboliseerd door graven of grafmonumenten. Het is een boek dat door verbeelding de verbeelding prikkelt en tot mijmeren en nadenken stemt. Aan het slot worden de foto's klein herhaald met vermelding van de titel en het land van opname.