De zevenjarige Patrick Øye neemt op zijn route van school naar huis vaak de verboden weg door een dichtbegroeid park. Vanmiddag is hij niet thuisgekomen. Elna Druzika, een jonge teringmedewerkster, is vandaag niet op haar werk verschenen. Ze blijkt te zijn doodgereden op een industrieterrein, maar heeft verwondingen die niet door de aanrijding kunnen zijn veroorzaakt. Een onderzoek wordt ingesteld en inspecteur Cato Isaksen wordt op de zaak gezet. Al snel wordt duidelijk dat de verdwijning van Patrick en de moord op Elna samenhangen. Cato Isaksen is dus terug – en hoe! In deze sociaal bewogen thriller is niets wat het lijkt te zijn en valt de lezer van de ene verbazing in de andere.
De klantenbeoordelingen worden gecontroleerd (klik hier voor meer uitleg) voor en na de plaatsing. Als een beoordeling ondanks onze controle toch kwetsend is, klik dan op de 'meld misbruik' link bij de beoordeling.
Honingval
J.E. van Rees van der Windt 08-11-2009
Heel goed tot het laatste moment spannend en niet zoals er al geschreven werd
(saai en niet spannend) Er gebeurd zoveel het is van het begin tot het eind spannend
De kaft en de omschrijving beloven veel goeds! Er wordt een mooie sfeer opgebouwd, waarbij je wordt meegevoerd in de idyllische setting. Helaas ontbreekt het aan spanning. Nergens wordt er een angst aangewakkerd bij de lezer (zeker niet als je een thriller fanaat bent). Het plot zelf is saai, op een voorspelbare manier wordt het verhaal uiteen gezet. Lindell betrekt enorm veel personages, dit is onnodig want bij de ontknoping zijn de dader(s) eigenlijk al het halve boek bekend. Je ziet het van ver aankomen en hoopt dat er nog ergens een wending in het plot zal komen. Komt niet! Dus lees het boek, als je beginnend thriller lezer en niet al te verwachtingsvol bent.
Zeer spannende thriller die heel boeiend om te lezen was vooral weer met inspecteur cato isaksen haast in een adem uitgelezen hoop op nog meer boeken van deze schrijver.Echt een aanbeveler.
Naast een spannende thriller is dit boek vooral een realistisch geschreven verhaal. Alle personages, inclusief inspecteur Cato Isaksen laten zich leiden door persoonlijke ervaringen, belangen en emoties. De misdaad wordt uiteindelijk niet opgelost door een slimme speurder die de juiste conclusies trekt, maar doordat verdachten zich als mensen gedragen.
Is dit boek nou zo slecht geschreven? Of zo slecht vertaald? Of allebei? Het staat bol van de kreupele zinnen en de overbodige adjectieven. De plot is best origineel, en dan is het jammer dat slecht taalgebruik de zaak vergalt. Zoals het jammer is dat ‘speurder’ Isaksen maar wat door het verhaal lummelt. Hij lost eigenlijk niets op, dat doen vooral de verdachten zelf. Zijn meest opvallende, en te ver uitgesmeerde, prestatie is zijn ergernis over de te dikke nieuwe medewerkster en haar hond. Dus sla je het boek uiteindelijk dicht met een gevoel van spijt. Over hoe een goed idee voor een thriller de mist in is gegaan.