‘Een schrijver vergeet nooit de eerste keer dat hij een paar munten of een loftuiting accepteert in ruil voor een verhaal. Nooit vergeet hij de eerste keer dat hij het zoete gif van de ijdelheid in zijn bloed voelt en gelooft dat, als hij er nu maar in slaagt zijn gebrek aan talent voor iedereen verborgen te houden, de droom van de literatuur in staat zal zijn hem een dak boven het hoofd te verschaffen, een warme maaltijd aan het einde van de dag en, waar hij het meest naar hunkert: zijn naam gedrukt op een miezerig stuk papier dat ongetwijfeld langer zal leven dan hij. Een schrijver is veroordeeld tot de herinnering aan dat moment, omdat hij dan al verloren is en zijn ziel een prijs heeft.’
In het turbulente Barcelona van de jaren twintig krijgt de jonge broodschrijver David Martín, geobsedeerd door een onmogelijke liefde, het aanbod van een mysterieuze uitgever om een boek te schrijven zoals nog nooit geschreven is, een boek dat de wereld zal veranderen. De tol die David hiervoor moet betalen is echter torenhoog. David, zijn vader bruut vermoord, zijn moeder niet meer dan een schim op afstand, raakt als kind verzeild in het Kerkhof der Vergeten Boeken. Daar stuit hij op het sinistere, religieuze boek Lux Aeterna, verschenen bij de Parijse uitgever Andreas Corelli – Davids opdrachtgever – en geschreven door ene Diego Marlasca. Ooit behoorde Davids huis met de toren toe aan deze onfortuinlijke advocaat, die zich geheel op het schrijven toelegde, tot hij onder duistere omstandigheden thuis om het leven kwam. Spoedig blijken er tussen hemzelf en Marlasca meer parallellen te bestaan dan David kon vermoeden ...
Het spel van de engel is een labyrintisch verhaal vol intriges, verraad, vriendschap en tragedie, maar ook een verhaal over de gevaarlijke kunst van het schrijven en de macht van woorden.
De klantenbeoordelingen worden gecontroleerd (klik hier voor meer uitleg) voor en na de plaatsing. Als een beoordeling ondanks onze controle toch kwetsend is, klik dan op de 'meld misbruik' link bij de beoordeling.
Gewoon een heel goed boek
M. van Welbergen 07-09-2011
Nadat ik bij toeval tegen De Schaduw van de Wind was aangelopen (ik kreeg het cadeau), wat het beste boek is dat ik de laatste jaren heb gelezen, was ik zeer benieuwd naar de andere boeken van Zafon. Dit is het tweede boek dat ik van hem lees en hoewel mijn verwachtingen hooggespannen waren, viel het boek me zeker niet tegen. Je zit er eigenlijk zo in en het blijft tot het eind boeiend, omdat het plot bij Zafon in de eerste persoon wordt geschreven en daardoor goed bewaard blijft tot het eind. Je gaat feitelijk met de hoofdpersoon op een ontdekkingsreis en komt onderweg, terwijl het mysterie zich ontrafelt, er langzamerhand achter dat veel dingen anders zijn dan ze lijken. De opbouw hiervan is erg goed, ondanks de omvang van de boeken (ca 500 pagina's) blijft de vaart erin.
Het grote verschil met het meesterwerk De Schaduw van de Wind is de toon in dit boek. De humor is namelijk in veel mindere mate aanwezig, dit is een veel donkerder boek. Nu was Barcelona in de jaren '20 zeer onrustig en gebeurden er veel duistere dingen, maar beide boeken spelen zich grotendeels parallel af met twee verschillende hoofdpersonen van ongeveer dezelfde leeftijd. Sterker nog, de hoofdpersoon van De Schaduw....komt ook nadrukkelijk terug in Het Spel....
Ik kan eigenlijk geen negatieve aspecten aangeven, behalve dat De Schaduw... naar mijn mening nog beter is. Een heel goed boek en ik kan het iedereen aanraden.
Hoewel ik niet graag boeken lees in de ik-vorm, werd ik toch meegezogen in het verhaal en was het ineens niet meer storend. Moeilijk om opzij te leggen. Het tijdsbeeld gaf op een of andere manier al het mysterieuze waas.
Na het boek “ De schaduw van de wind”, dat ik een prachtige, maar ook indrukwekkende roman vond waren mijn verwachtingen hooggespannen.
De schrijver heeft volledig aan mijn verwachtingen voldaan.
Het boek is min of meer een vervolg op de schaduw van de wind, de schrijver voert je weer mee langs het Kerkhof der Vergeten boeken.
De hoofdpersoon, David Martin, groeit op in het turbulente Barcelona van de jaren twintig.
Zijn vader wordt op jonge leeftijd vermoord, zijn moeder heeft het gezinnetje dan al lang verlaten, hij blijft alleen achter.
Hij wordt opgevangen door de vriendelijke boekhandelaar Sempere, die hem helpt zijn weg te vinden op het literaire pad.
Sempere gelooft in zijn aspiraties, en via hem leert hij zijn eerste en enige liefde Christina kennen.
Het blijkt evenwel een onmogelijke liefde.
Hij voorziet in zijn levensonderhoud door een serie niemendalletjes te schrijven, de stad der verdoemden.
Dan ontmoet hij de mysterieuze Parijse boekhandelaar Corelli, die hem een contract aanbiedt om voor heel veel geld een boek te schrijven dat de wereld zal veranderen.
Vanaf het moment dat hij het geld aanneemt verandert alles.
Hij heeft zijn ziel verkocht, de tol die hij moet betalen is wel heel erg hoog.
Alles wat er gebeurt staat in relatie met het schrijven van zijn boek, het boek dat de wereld een nieuwe religie moet brengen.
Verschillende mensen in zijn omgeving worden op mysterieuze wijze vermoord, of verdwijnen en David wordt zelfs gezocht door de politie.
Het boek wordt steeds spannender, tenslotte vlucht David weg uit Barcelona.
Het is een echte aanrader, uitgeverij Signatuur heeft weer beslag weten te leggen op een imposante roman.
Eindelijk heb ik dan Het Spel van de Engel gelezen. Natuurlijk wist ik dat dit boek immens populair is, maar daar ga ik niet meer op af als ik een boek uitkies. Een bestseller is tenslotte niet altijd een garantie op een goed verhaal. Maar zoveel belangstelling maakt je natuurlijk wel nieuwsgierig. Dus ging ik voor de bijl. En hoe.
Nu ik het boek uit heb, snap ik alle opschudding. Eigenlijk is er zelfs nog te weinig commotie rondom Zafon en zijn werk. Want hoe vaak lees je nu een boek dat álles heeft? Een geheimzinnig oud huis in het historische Barcelona als decor. Een noodlottige liefde, het ultieme verraad. En dan nog een aantal mysteries waar je als lezer heerlijk je tanden in kunt zetten. Een plot dat zich precies langzaam genoeg ontvouwt, en waarbij je steeds op het verkeerde been wordt gezet. En het slot; huiveringwekkend.
Zoveel perfectie dat het gaat vervelen, zou je haast zeggen. Maar zelfs dat minpunt heeft Het Spel van de Engel niet. Mijn exemplaar mag voortaan op een ereplaatsje in de boekenkast. En niemand mag hem lenen.
In het turbulente Barcelona van de jaren twintig krijgt de jonge schrijver David Martin het aanbod van een mysterieuze uitgever om een boek te schrijven . Een boek dat de wereld zal veranderen. De tol die David er voor moet betalen is echter torenhoog.
De tekst op de achterkant van het boek is veelbelovend. Moord, lang vergeten boeken, mysterieuze uitgevers, onmogelijke liefdes, het zit er allemaal in. Vol verwachting begon ik op een avond dan ook met lezen om te ontdekken dat ik het boek vervolgens niet meer weg wilde leggen.
Carlos Ruiz Zafon heeft een boeiende manier van schrijven. Geïntrigeerd las ik over de jonge David, zijn broodschrijven, zijn vriendschap met Pedro Vidal, zijn ontluikende liefde voor Christina. En vervolgens over het Kerkhof der Vergeten Boeken, het boek Lux Aeterna dat hem uitkiest, zijn vriendschap met de boekhandelaar Sempere, etc. Er zit zoveel in het boek dat het te ver gaat het hier allemaal te noemen.
Als lezer wordt je mee genomen in het vaak surrealistisch beeld dat Carlos Ruiz Zafon in het boek schept. Af en toe bekruipt je het gevoel ‘is dit nu echt of droomt hij dit allemaal?’. Vragen waar geen rechtlijnig antwoord op te geven zijn. En om eerlijk te zijn: die wil je ook niet als lezer. Ook de verschillende verhaallijnen in het boek zijn kunstig met elkaar verweven. En de verhaallijnen zijn allen boeiend te noemen. Geen moment dat ik dacht ‘dit stuk duurt te lang’ of ‘dit onderdeel boeit mij niet’. En dat 552 pagina’s lang!
Op de achterkant van het boek staat dat dit verhaal onder andere gaat over de macht van woorden. In de manier waarop Carlos Ruiz Zafon in ‘het spel van de engel ‘ met woorden speelt laat hij voor mij zien wat daar mee bedoeld wordt.
Wat mij betreft een echte aanrader voor iedereen die van lezen houdt!
Schaduw van de wind staat in mijn top-10. Het spel van de engel heb ik voor mijn verjaardag gekregen en dus gelezen. Een beetje zonde van mijn tijd. Het is iets te voorspelbaar. Helaas een gemiste kans.
bijzonder goed geschreven , net als zijn vorige boek. Zeker na het lezen van het overschatte boek "het diner". Daarna weet je pas wat een echte schrijver is. Het einde is was zweverig abrupt.
het is een bijzonder mooi in elkaar geschreven verhaal, je zou het in een keer willen uitlezen.
het verhaal krijgt je meteen mee gevoerd in het verhaal zelf in een woord super goed verhaal
vroeg in de lente op vakantie op cyprus. als de avond snel valt zijn we begonnen met lezen van "het spel van de engel". we hebben inde 2 weken alle vier dit boeiende boek gelezen en waren allen even enthousiast.
Ik heb het boek een tijdje uitgesteld om te gaan lezen, om er langer van te genieten. Want eenmaal begonnen in een boek van Zafon... Je wilt sneller lezen maar door de zwierige zinnen lukt dit niet. Geweldig boek, jammer dat ik het al uit heb.
Net als Dan Brown gebruikt Zafon de succesformule van een eerder boek. Al in het begin heb je het gevoel dat je het verhaal al eerder gelezen hebt. Komt natuurlijk ook de de locatie (Barcelona). Ik neig tot het oordeel van een gemiste kans.
prettige schrijfstijl, maar het duurt wel weer lang voordat de spanning opgebouwd wordt, net zoals in "Schaduw..." Het einde vond ik ongeloofwaardig en eigenlijk niet bij het boek passen. Viel al met al tegen
Nogmaal een meesterlijk boek van deze schrijver! Hij weet je mee te nemen naar het oude Barcelona.Een mysterieuze stad en een nog mysteriwuzer en spannend boeiend verhaal wat moeilijk weg te leggen is. Een absolute aarader.
Het boek boeit direct al vanaf de eerste bladzijde tot de laatste. Ik had moeite het boek neer te leggen. Net als zijn andere boek, de Schaduw van de Wind. Hij kan ze wat mij betreft niet snel genoeg schrijven!
Na 3 nachten lezen, kon ik alleen maar tot de conclusie komen dat dit gewoon een geweldig boek is. Het is spannend vanaf de eerste bladzijdes, het zuigt je meteen mee naar het turbulente Barcelona, om je na het lezen van de laatste pagina met een bijzonder gevoel achter te laten. Het is een boek dat je niet los laat, en waar je over na blijft denken. Ook de vele symboliek die in het boek verwerkt is, maakt het tot een bijzonder geheel.
De vergelijking tussen Carlos Ruiz Zafon en Umberto Eco is, vind ik, zeker niet uit de lucht gegrepen.
En mocht je dit boek ook goed vinden, lees dan ook zeker zijn andere boek 'De Schaduw van de Wind.'
Zeker een spannend boek, met af en toe elementen van een thriller. De "plot"(het verhaal) boeit en de karakters van de hoofdpersonen komen goed uit de verf. Het blijft me echter onduidelijk wat precies het "spel"is en de afwisseling van realisme met elementen van surrealisme (of in ieder geval magie/fantasie) beviel me niet. Vooral de "bad guys" zijn twee-dimensionaal en de rol van "Monsieur" en zijn motieven is mij een raadsel. Verder is het jammer dat ik me bij alle beschrijvingen van Barcelona niets kan voorstellen. Een plattegrond zou geholpen hebben
Al met al vond ik "De Schaduw...." leesbaarder.
Na het lezen van: de schaduw van de wind was ik erg nieuwsgierig naar dit boek. Evenals het geval was bij het lezen van de schaduw van de wind moest ik er bij dit boek even "in"komen, maar daarna wil je eigenlijk steeds doorlezen.
Een intrigerend boek hoewel je zo nu en dan door de sfeer in het boek door een wat somber gevoel overvallen wordt. Tot het einde toe een fascinerend verhaal, je wilt steeds verder, nieuwsgierig naar de "ontmaskering" van Monsieur.
Het kan zeker de vergelijking met De schaduw van de wind doorstaan.
Het begon als een wat trage wandeling in De stad der verdoemden,
maar eenmaal goed op weg raakte ik niet meer los van de Stad en
al haar personages.
Geboeid, geïntrigeerd doorkruiste ik de stad en belandde in
de Tweede akte; Lux Aeterna.
Ik liep mee aan de hand van Martin
ging houden van Cristina en Isabelle en
wilde weten wie Monsieur nu werkelijk was.
Een prachtige, spannende soms gevaarlijke reis door
de zeer uiteenlopende en aan elkaar rakende, levens.
552 pagina's lang verrassing en genot.
Zeer aanbevolen door Gerda van Dijk - Boevé
Kon deze schrijver niet maar het verhaal trok me aan.
Toen ik er eenmaal in begon wilde ik zodra ik tijd had weer zo snel mogelijk verder.
Het is een heerlijk verhaal en wil zeker de andere boeken van Zafon ook gaan lezen
Het spel van de engel is weer helemaal een Zafon. Een spannend verhaal, waarin zoals alleen Zafon dat kan huidige tijd en verleden tijd door elkaar verweven worden. En dat met zijn rijke taalgebruik. Een boek om te lezen!
Een zeer intrigerend verhaal. Wie houdt van sfeervolle plaatsbeschrijvingen, verdieping van de psychologische structuur van mensen en spannende / detectiveachtige ontwikkelingen, moet dit boek zeker lezen!
Een waardige opvolger van De schaduw van de wind. Het spel van de engel vertoont vele overeenkomsten met zijn voorganger, maar deze vind ik eerder prettig dan storend. Het verhaal neemt vaak plotselinge wendingen, waardoor het op veel momenten moeilijk is om het boek opzij te leggen. Lekker doorlezen dus en volop genieten!
Het eerste boek, De schaduw van de wind, was geweldig! En ook dit boek vond ik schitterend! Wat een schrijver! Het lijkt alsof er een cirkel rond is nu de kleine Daniel in dit boek is en de volwassen Daniel in het andere boek! Geniaal allemaal. Der woordspelingen van Zafon en het verhaal zijn zo mooi! Geen schrijver gelijk als hij! Meestal lees ik het ene boek na het andere maar na deze eerst wat rust om dan aan een ander boek te beginnen zodat ik me daar op kan richten en niet steeds denk aan het boek van Zafon!