’s Winters zijn de zondagen het snelst voorbij. Als de dominee om vier uur de middagdienst afsluit met de zegen voor weer een hele week, vliegen ze alle zeven naar het fietsenhok. ‘Om de poten te breken,’ zegt de vader. ‘Daar komen nog eens ongelukken van.’ Dat zegt hij altijd: ‘Daar komen nog eens ongelukken van.’ Net als: ‘Als je brokken maakt, ik betaal niks hoor.’
Hoeveel kracht hebben woorden? Hoe onschuldig zijn de fantasieën van een meisje van twaalf? De jonge Katelijne groeit in de jaren tachtig en negentig op in een strenggelovig boerengezin in Zeeland. Als enig meisje tussen zes broers wordt ze nauwelijks bij het boerenwerk betrokken. Hierdoor gaan ook de gesprekken aan tafel grotendeels aan haar voorbij.
Terwijl haar verlangen om mee te doen onverminderd groot blijft, gaan haar gedachten hun eigen gang. Daarbij laat ze zich meeslepen door verhalen. Familieverhalen, dorpsroddels, Bijbelverhalen, bekeringsgeschiedenissen. Ook sprookjes, al mag ze die eigenlijk niet lezen, omdat het leugens zijn die haar maar afhouden van de Waarheid. Ze merkt dat haar eigen woorden grote gevolgen hebben voor haar familie.
Dorsvloer vol confetti is een sensitieve roman over de strijd van ieder mens om een eigen leven, en tegelijkertijd een liefdevol portret van een Zeeuwse orthodoxe boerengemeenschap met een geheel eigen vertelcultuur.
De klantenbeoordelingen worden gecontroleerd (klik hier voor meer uitleg) voor en na de plaatsing. Als een beoordeling ondanks onze controle toch kwetsend is, klik dan op de 'meld misbruik' link bij de beoordeling.
leuk en leerzaam
16-06-2011
leuk en leerzaam verhaal; ik weet nu hoe het is om in zo,n gezin op te groeien. De zeeuwse uitdrukkingen kwamen me heel bekend voor! Het boek is niet al te vlot geschreven.
Veel herkenning in dit boek voor iemand met een prot. chr. achtergrond, zoals het zingen op hele noten (anders wordt het te vrijzinnig!). Heb het met een glimlach gelezen; ook doordat het voor mij over een ver verleden gaat. Zit je er middenin, dan kan het ook benauwend zijn.
Voor iemand zonder die herkenning misschien een wat saai boek, want er gebeuren geen grootse zaken, maar het prot. chr. leven wordt mooi beschreven. Daarnaast ook een goed beeld van het boerenleven in een gezin met veel kinderen. De hoofdpersoon steelt je hart: lief, onzeker, slim (maar wist dit niet van zichzelf), nieuwsgierig, zorgt voor een dorsvloer vol confetti!
mij toch laten verleiden door de top 10 lijst.jammer deze keer.het is afstandelijk geschreven ik werd niet geraakt door het verhaal.
misschien onterecht toch knielen op een bed violen in gedachten gehad; ik las het in een paar uur uit.
Een prachtig boek. De leefwereld van de reformatorische christenen, gezien door de ogen van een opgroeiend meisje. In een heldere transparante stijl geschreven. Je legt het boek niet meer uit handen voor het uit is. Het zeeuwse land met zijn grote landerijen en de zee dichtbij. is tastbaar in deze roman. Een juweeltje.
Prachtige beschrijving van het leven in een orthodox christelijk gezin in Zeeland.
Het leven in het boeren gezin wordt zonder vorm van veroordeling beschreven.
Zo ging het gewoon.Mooi en herkenbaar
Ik vond het wel oke lezen, maar er zat geen echt verhaal in. Dat stoorde me. Ook het praten in de vorm van 'de vader' en 'de moeder' maakt het niet makkelijk te lezen, iets afstandelijk.
dorsvloer vol confetti is een boek met een mooie verhaallijn. Franka Treur gebruikt korte zinnen waarin ze beeldend schetst hoe het Zeeuwse gezin leeft en denkt. sommige personen had ze wel wat meer mogen beschrijven , nu is het soms gissen hoe een gezinslid denkt. maar je wordt het verhaal ingezogen en kunt je heel goed voorstellen hoe het gezin daar woont en leeft.
Dit boek geeft heel goed weer hoe het in een streng gelovige gemeenschap er aan toe kan gaan en welke twijfels er dan kunnen zijn als je opgroeiend kind bent. Ik vind het juist goed dat het vanuit het oogpunt van een kind is geschreven met haar twijfels en verlangen naar iets. Ik vind het een heel herkenbaar verhaal een verhaal van hoe het ook denk ik nog steeds gebeurt.
Het boek geeft een inkijkje in de streng gelovige gemeenschap van Nederland. Welke voors en tegens heeft een geloof die veiligheid biedt van strakke regels en kaders, maar tegelijkertijd ook benauwend werkt voor een opgroeiend kind.
Ik vind het wel jammer dat het boek beschreven is vanuit het oogpunt van een kind en misschien hierdoor weinig diepgang heeft. Het leest wel lekker weg, maar is soms op het randje van saai. Het thema zelf blijft boeien.
Al met al een lekkere weglezer.
Ik vond het een boek met een kalme sfeer, als een zwoele zomer in zinderend Zeeland. Het verhaal is teder verteld, maar niet zinderend of spannend. Kalm is prettig, maar de grens naar 'voortkabbelend' is dun, en dan boeit het niet meer. Geen pageturner, wel interessant.
Prachtig boek. Heel herkenbaar voor mensen die dit milieu kennen, maar ook een aanrader voor mensen die hier niet mee te maken hebben gehad. Knap zoals de sfeer wordt beschreven, zonder er een oordeel over te vellen. Een boek waarover je kunt napraten.
Heb het niet helemaal uitgelezen. Ik kom uit Zeeland en heb deze wereld ,als toeschouwer, meegemaakt. Het is voor mij een beklemmend en benauwend boek.
Ik heb zojuist het boek Dorsvloer vol confetti uitgelezen en ik heb het teleurgesteld weggelegd.
Het boek kreeg zulke goede reviews dat ik vond dat ik dat als Zeeuwse toch ook eens gelezen moest hebben. Ook ik ben in een christelijk milieu opgegroeid, maar gelukkig niet zo streng als de schrijfster. Het is interessant om eens te lezen hoe dat ervaren wordt (al wist ik veel ervan wel), maar ik ben bang dat dit het stereotype beeld dat mensen hebben van Zeeland en de "zwartekousenkerk" alleen maar bevestigt en dat is een beetje jammer.
Maar dat is niet het belangrijkste, bovenstaande feiten zouden nog steeds tot een goed boek kunnen leiden. Het verhaal heeft niet echt een lijn. Het begint zomaar ergens en het leidt nergens heen. Het einde is een beetje een anticlimax vind ik. Je kunt zien dat de hoofdpersoon zich langzaam vraagtekens gaat stellen bij de manier van leven van haar ouders maar er wordt verder niets mee gedaan. Waarom dan die vraagtekens? Legt ze zich erbij neer of gaat ze er tegenin?
Er worden veel dingen in het boek verteld die uit het leven gegrepen zijn maar dat maakt het in mijn ogen meer tot een streekroman. Qua persoonlijke ontwikkeling van de hoofdpersoon en ontwikkeling van het verhaal gebeurt er gewoon weinig. Als je als lezer geinteresseerd bent in hoe het is om gevangen op te groeien in een bepaalde cultuur dan is dit zeker een interessant boek.
Ik heb dit boek al maanden in de kast liggen, ben er ooit in begonnen en moet zeggen dat ik het snel weer weg heb gelegd. Ik vind dat er behoorlijk veel veroordeling tegenover de gereformeerde gezindte in zit. Ik vind het boek daardoor een negatieve klank hebben, waardoor ik het niet echt graag verder lees. Verder vind ik dat de schrijfster wel een redelijk goede schrijfstijl heb, maar de hele discussie om dit boek heen en de verhalen of het nou wel of niet waarheid is, dat maakt het ook twijfelachtig voor mij. Als het wel waarheid is, dan heeft ze het wel slecht gehad en kijkt ze heel negatief naar haar leven. Is het geen waarheid dan doet ze haar ouders en familie hier veel verdriet mee denk ik. Dit is mijn mening over dit boek. Ik hoop dat jullie het met meer plezier gaan lezen!!
De (beklemmende) sfeer deed mij sterk denken (het betere) "Een hemels meisje" van Josien Laurier. Ik miste dat "haar eigen woorden gevolgen hebben voor haar familie", zoals uitgever op coversamenvatting aankondigt.
Een leuk boek om te lezen, maar niet geweldig. Het boek geeft wel goed de sfeer aan uit die tijd in Zeeland, maar iets meer vaart in het geschrevene zou me meer aanspreken.
Ik vond het een leuk boek om te lezen maar verwachtte er meer van. Had ook graag willen weten hoe Katelijnes ervaring was toen ze vanuit het veilige dorp naar het VWO moest, waar niemand anders uit haar gezin heen ging.
treffend en raak geschreven boek over een strenge geloofsgemeenschap
goed 10-06-2010
Zeer treffend en raak geschreven boek over een streng gereformeerde geloofsgemeenschap in Zeeland, in de jaren '80. Bij vlagen wrang humoristisch, maar ook pijnlijk omdat de angst en beklemming soms meer dan voelbaar is van de hoofdpersoon. Het boek eindigt jammer genoeg een beetje in een zijweg en blijft niet tot het einde toe op het spoor waarmee het begon. Jammer, maar toch een zeer lezenswaardig boek, goed om een beeld te krijgen van het benauwende klimaat van strenge geloofsgemeenschappen.
Het boek ik inderdaad een leuk en vermakelijk boek, het leest makkelijk en amusant weg. Echter vind ik het geen topliteratuur maar meer een boek voor jong volwassen of kinderen.