Michael is zijn baan als internationaal vrachtwagenchauffeur kwijt. Nu is hij al enige tijd buschauffeur en vervoert (verstandelijk) gehandicapte kinderen. Dagelijks rijdt hij met de kinderen heen en weer. Het zijn altijd dezelfde kinderen en Michael leert ze goed kennen. Op een dag brengt een opmerking van één van hen hem volledig van zijn stuk. Michael besluit van zijn route af te wijken en de kinderen, op een afgelegen, grimmige plek, de waarheid over hun leven te vertellen en de toekomst die voor ze in het verschiet ligt.
De klantenbeoordelingen worden gecontroleerd (klik hier voor meer uitleg) voor en na de plaatsing. Als een beoordeling ondanks onze controle toch kwetsend is, klik dan op de 'meld misbruik' link bij de beoordeling.
warrig
Betty 18-03-2010
Ik heb erg veel boeken gelezen, en bij weinig heb ik het boek zo vaak weggelegd
Ik had er totaal iets anders van verwacht
moeilijk geschreven, onzinnig verhaal
Ik heb in het verleden echt mooie verhalen gelezen van Manon Uphoff, maar hier kwam ik niet door heen. Het lijkt er op of ze zo technisch/interessant mogelijk wil schrijven, maar er is eerlijk gezegd geen touw aan vast te knopen. Bij bijna iedere alinea heb ik de neiging om woorden te schrappen of de volgorde van woorden te veranderen. Ik betwijfel of er een redacteur van de uitgeverij aan te pas is gekomen. Dit is geen literatuur maar literatureluur. Mevrouw Uphoff zou terug moeten naar haar wortels die ze in haar boek "Begeerte" aansprak. Conclusie: onleesbaar.
Een onsamenhangend verhaal, geen plot, geen spanning of humor. Vreemdsoortig lopende zinnen en veel latijnse benamingen voor erfelijke afwijkingen, tweede verhaal dat ik nu van deze schrijfster lees en waarschijnlijk ook de laatste.